Па дарозе на вёску гітлераўцы наткнуліся на міну, падарваліся некалькі салдат. Тады акупанты зрабілі аблаву на в. Бараўцы. Былі павешаны двое сялян:

Гопта Мірон Кузьміч, нахаваны у в. Дзятлавічы.

Цяльпук Емяльян Сямёнавіч, н. у 1915, пахаваны ў в. Бараўцы.

Грыгорчык Станіслаў Іванавіч, н. у 1940.

Каховіч Сямён Васільевіч, н у 1927.

Цяльпук Акуліна Мінічна, н. у 1874.

Цяльпук Іван Раманавіч, н. у 1922.

Цяльпук Марыя, н. у 1884.

Цяльпук Сцяпан Лук'янавіч, н. у 1896.

Ля чыгуначнага пераезду пахаваны 19 жыхароў в. Дзятлавічы, якія ў чэрвені 1942 былі расстраляны нямецка-фашысцкімі акупантамі як заложнікі за забітага нямецкага вартаўніка чыгункі. У 1967 на магіле ўстаноўлена стэла.

Гопта Сцяпан Максімавіч, н. у 1917.

Жук Іван Захаравіч, н. у 1875.

Жук Міхаіл Пятровіч, н. у 1892.

Канапацкі Іван Барысавіч, н. у 1895.

Канапацкі Ілья Арцёмавіч, н. у 1905.

Канапацкі Кандрат Міхайлавіч, н. у 1887.

Канапацкі Міхаіл Аўрамавіч, н. у 1896.

Канапацкі Сцяпан, н. у 1906.

Касач Сава Іванавіч, н. у 1903.

Каховіч Сава Гардзеевіч, н. у 1914.

Кацуба Іван Якаўлевіч, н. у 1903.

Кацуба Кірыла Піліпавіч, н. у 1874.

Кацуба Павел Пятровіч, н. у 1917.

Молчан Мірон Васільевіч, н. у 1915.

Насковіч Пракоп Рыгоравіч, н. у 1914.

Хартановіч Іван Міхайлавіч, н. у 1894.

Хартановіч Міхаіл, н. у 1921.

Чарнавокі Кірыла Іванавіч, н. у 1895.

Чарнавокі Марцін Кандратавіч, н. у 1904.

"...У вёсцы Дзятлавічы ў ліпені 1941 года нямецкія ворагі масава расстралялі 33 чалавекі савецкіх грамадзян, у тым ліку 12 жанчын і 10 дзяцей, а на хутарах гэтай вёскі 17 кастрычніка 1943 года імі было спалена 148 чалавек, у тым ліку 51 жанчына і 57 дзяцей і расстраляны 68 чалавек, у тым ліку 20 жанчын і 14 дзяцей, якіх нямецкія палачы спалілі разам з іх гаспадаркай..."

У 600 м на захад ад вёскі, за чыгункай Лунінец — Дзятлавічы, пахаваны мірныя жыхары в. Дзятлавічы, якія былі расстраляны і спалены 17 кастрычніка 1943 нямецка-фашысцкімі захопнікамі. У 1967 на магіле ўстаноўлены абеліск.

Пачатак быў падобны на эпізод з вядомага фільма "Лёс". У адной з хат на хутары Лясныя сабраліся на выпіўку нямецкія салдаты. Гаспадар хаты Адам Чарнавокі быў звязаны з партызанамі і загадзя папярэдзіў іх аб гэтай падзеі. Дачакаўшыся, калі варожае застолле было ў разгары, партызаны абстралялі хату, але няўдала: толькі паранілі аднаго казака. Тым не менш у фашыстаў з'явіўся повад абвінаваціць усіх хутаран у дапамозе партызанам. Праз некалькі дзён, 17 кастрычніка 1943, паселішча ачапілі немцы з боку лесу. Спецатрад карнікаў пачаргова заходзіў у кожны дом, забіваў людзей, а потым забіраў патрэбныя ім рэчы і падпальваў хату.

У доме Адама Чарнавокага яго і членаў яго сям'і прыбілі цвікамі да падлогі і падпалілі хату.

У той дзень выпадкова выратаваліся толькі некалькі чалавек.

Пасля ўходу карнікаў на папялішча прыйшлі сваякі загінуўшых, каб пахаваць астанкі. Нямецкія вартаўнікі чыгуначнага пераезду, размешчанага паблізу, вырашылі выкарыстаць гэтых мірных людзей у якасці мішэняў і пачалі страляць па іх. Так што ўсё, што засталося ад дзесяткаў хутаран, давялося прысыпаць зямлёю літаральна ў ляжачым, паўзучым стане. Толькі праз два месяцы нямецкія ўлады дазволілі перазахаваць астанкі загінуўшых на мясцовых могілках.

Алісіевіч Ірына, дачка лесніка, н. у 1937.

Аніскевіч Рыгор, н. у 1934.

Арабей Ефрасіння Васільеўна, н. у 1916, яе трое дзяцей (Іванавічы): Аляксандра, н. у 1937, Марыя, н. у 1939, Іван, н. у 1942.

Баўкўновіч Арцём Савіч, н. у 1898.

Брэзіна Таццяна Дзмітрыеўна, н. у 1893.

Брэзіны, Клім Аляксандравіч, н. у 1909, яго жонка Марыя Мікалаеўна, н. у 1912, іх дачка Надзея, н. у 1942.

Брэзіны, Радзівон Андрэевіч, н. у 1879, яго жонка Яўгенія Савічна, н. у 1882.

Васільеў Дзяніс Апанасавіч, н. у 1894, яго жонка Канапацкая Акуліна Сямёнаўна, н. у 1903, іх сямёра дзяцей: Лідзія, н. у 1929, Марыя, н. у 1931, Валянцін, н. у 1932, Зінаіда, н. у 1934, Любоў, н. у 1936, Павел, н. у 1937, Ева, н. у 1938, маці Акуліны — Яўгенія.

— Мы нарадзіліся ў Лунінцы. Бацька, выхадзец з Віцебскай вобласці, пераехаў сюды і сталярнічаў на будаўніцтве чыгункі. Мой брат таксама працаваў у паравозным дэпо, быў адукаваным чалавекам. З прыходам палякаў праваслаўныя не мелі права на пасады, таму брат пераехаў у Дзятлавічы. Карыстаўся павагай у вяскоўцаў, таму пасля ўз'яднання быў выбраны першым старшынёю Дзятлавіцкага сельсавета, а потым — дэлегатам у Беласток на народны сход Заходняй Беларусі, актыўна ўдзельнічаў у будаўніцтве Савецкай улады.

За гэта і расстралялі яго фашысты адным з першых, а затым і ўсю сям'ю. Дом чамусьці не спалілі, таму, калі прыйшлі хаваць іх, убачылі жудасную карціну: 10 мёртвых цел літаральна патаналі ў крыві. Уцалеў толькі хлопчык — Канстанцін, але потым загінуў на катарзе ў Германіі, ды няродны сын Рыгор, якога на час трагедыі не было дома.

Гопта Фёкла Нічыпараўна, н. у 1888.

Гопты, Карней Кандратавіч, н. у 1864, яго сын Мікіта, н. у 1907, з жонкай Зінаідай Васільеўнай, н. у 1906, і чацвёра дзяцей: Вольга, н. у 1931, Дзмітрый, н. у 1932, Іван, н. у 1936, Зінаіда, н. у 1940.

Гопты, Максім Андрэевіч, н. у 1871, яго жонка Марына Уласаўна, н. у 1885, іх сын Кузьма, н. у 1911, з жонкай Пелагеяй Лук'янаўнай, н. у 1913, і трое дзяцей: Матрона, н. у 1936, Павел, н. у 1938, Сцепаніда, н. у 1940.

Гопты, Сцепаніда Кірылаўна, н. у 1922, яе двое дзяцей (Сцяпанавічы): Іван, н. у 1940, Васіль, н. у 1942.

Грушэўскія, Іван Цімафеевіч, н. у 1922, яго жонка Таццяна Пятроўна, н. у 1924, цяжарная.

Грэбень Кацярына, яе двое дзяцей па прозвішчу Сучко (Іванаўны): Ганна і Анісся.

Жук Акуліна, н. у 1878.

Жук Дзмітрый Рыгоравіч, н. у 1911.

Жукі, Дзмітрый Нічыпаравіч, ч. у 1878, яго жонка Праскоўя Кузьмінічна, н. у 1882, іх дачка Вольга і нявестка Ганна Пятроўна, н. у 1900, з дзецьмі (Піліпавічамі): Сцепаніда, н. у 1928, Георгій, н. у 1929, Алена, н. у 1934.

Кавалевіч Марыя Сцяпанаўна, н. у 1884.

Канапацкі Лаўрэнцій Уладзіміравіч, н. у 1937.

Канапацкі Рыгор Максімавіч, н. у 1885.

Канапацкі Сафрон, н. у 1902.

Канапацкі Усцін Карнеевіч, н. у 1892.

Канапацкія, Антон Якаўлевіч, н. у 1882, яго жонка Ірына.

Канапацкія, Вера Піліпаўна, н. у 1911, яе сын Іван Сільвестравіч, н. у 1940.

Канапацкія, Кірыла, яго жонка Наталля, іх чацвёра дзяцей: Вольга, Надзея, Любоў, Міхаіл.

Канапацкія, Якаў Міхайлавіч, н. у 1887, яго жонка Даміна Васільеўна, н. у 1905.

Касачы, Іларыён, яго жонка Соф'я, іх трое дзяцей: Зоя, Кацярына, Рыгор.

Кацуба Мікалай Дзянісавіч, н. у 1913.

Кацуба Фёдар Фаміч, н. у 1923.

Кацубы, Кузьма Рыгоравіч, н. у 1911, яго пяцёра дзяцей: Ефрасіння, н. у 1935, Усцін, н. у 1936, Міхаіл, н. у 1938, Ганна, н. у 1939, Кацярына, н. у 1942.

Кацубы, Пётр Кірылавіч, н. у 1890, яго жонка Лукер'я, іх двое дзяцей: Павел і Таісія (цяжарная).

— Пётр быў вельмі дбайны гаспадар — вырасціў вялікі сад каля дома, надзіва было заўсёды дагледжаным яго поле. А ў вольны час вельмі любіў спяваць народныя песні. Нават вопраткай падкрэсліваў схільнасць да нацыянальнай спадчыны: заўсёды хадзіў у вышытай беларускім арнаментам кашулі з расшпіленым каўняром. У згодзе жыў са сваёй жонкай, разам гадавалі чацвярых дзяцей. За час вайны з сям'і не засталося нікога. Бацькі са старэйшымі дачкой і сынам былі зажыва спалены, яшчэ два сыны — Майсей і Мікалай загінулі ў ваенным ліхалецці.

Кацубы, Сямён Максімавіч, н. у 1908, яго жонка Алена Іванаўна, н. у 1916, іх двое дзяцей: Уладзімір, н. у 1936, Алена, н. у 1938.

Кацубы, Якаў, н. у 1889, яго жонка Настасся, н. у 1881.

Кацубы, Яфім Якаўлевіч, н. у 1898, яго жонка Акуліна Сяргееўна, н. у 1901, іх шасцёра дзяцей: Акуліна, н. у 1924, Ганна, н. у 1925, Кацярына, н. у 1927, Нікадзім, н. у 1930, Канстанцін, н. у 1936, Глікер'я, н. у 1939.

Кіпцэвічы, Андрэй Якаўлевіч, яго жонка Ульяна, іх шасцёра дзяцей: Барыс, Вольга, Алена, Наталля, Марыя, Надзея.

Кіпцэвічы, Ульяна, яе двое дзяцей: Андрэй і Аляксандр.

Молчаны, Пелагея Васільеўна, н. у 1885, яе трое дзяцей (Васільевічы): Наталля, н. у 1920, Сцепаніда, н. у 1926, Саламонія, н. у 1928.

Насковіч Еварыш Пятровіч, н. у 1908.

Насковіч Матрона, н. у 1911.

Насковіч Мацвей, н. у 1904.

Насковіч Надзея Андрэеўна, н. у 1928.

Насковічы, Якаў Міхайлавіч, н. у 1880, яго жонка Матрона Якаўлеўна, н. у 1884, іх дзеці: Лізавета, Іван з жонкай Кацярынай Кірылаўнай, н. у 1921, і сынам Уладзімірам, н. у 1942.

Профіты, Іван, яго жонка Ефрасіння, іх дачка Марыя.

Радзіяновічы, Антаніна Емяльянаўна, н. у 1908, яе трое дзяцей: Міхаіл, н. у 1934, Ніна, н. у 1936, Надзея, н. у 1941.

— Адчуваючы небяспеку, ноч напярэдадні трагедыі правёў у лесе, тым больш, што ён у 70 метрах ад хаты. Прысеў каля аднаго стага сена, але, калі ўбачыў нямецкае ачапленне, перабег да далейшага. Фашысты заўважылі мяне і пачалі страляць, але я хуценька схаваўся ў стозе і замаскіраваўся сенам. Відавочна, яны вырашылі, што мне ўдалося дабегчы да балота, таму што абстрэл спыніўся. Са свайго сховішча чуў, як гучалі адзінкавыя стрэлы ў маёй хаце, у хаце майго брата. Бачыў, як з хаты выскачыла мая жонка, але адразу ўпала, скошаная куляй. Я папоўз да балота, перабраўся праз яго. Потым туды ж прыбегла мая дачка, якой пашчасціла пралезці ў акно, калі хата была ўжо ахоплена полымем.

Успамінае дачка і сястра загінуўшых Сцепаніда Рыгораўна Насковіч (Радзіяновіч):

— Наша сям'я збіралася ехаць у лес да партызан. Але баба сказала маці: "Вы схаваецеся, а нас за вас паб'юць". Вось маці і вырашыла: "Не вазьму грэх на душу, каб потым усё жыццё каяцца, што праз мяне забілі сваякоў". Бацька пайшоў у лес, а мы вярнуліся. Начавалі ў хляве. Чуем ноччу: сабака брэша і быццам ходзіць нехта, але не бачна, хто. Вырашылі мы ўцякаць. Маці ўзяла дзіця на рукі, я другое — за руку, а трэці сам пайшоў. Толькі адсунула дошку ў плоце, а там ужо немцы стаяць і нікуды не пускаюць. Нас прымусілі вярнуцца ў хату. Па-суседску жыў брат бацькі. Маці доўга прасіла, каб немцы нас туды пусцілі, але тыя адмовілі. Тады яна нечакана сама пабегла ў той бок. Мы за ею. Яе забілі на нашых вачах, а нас зноў загналі ў хату. Сядзім чацвёра пад печчу. Бачу, запалілі наш хлеў, потым загарэлася і хата. Хіба магла я выратаваць малодшых? Сама выскачыла праз акно на той бок хаты, дзе немцаў не было, і дабегла да лесу.

Цудам збег з палаючага дома і Уладзімір Міронавіч Радзіяновіч, бацькі, браты і сёстры якога загінулі ў той трагічны дзень.

Радзіяновічы, Яфім, н. у 1870, яго сын Мірон, н. у 1908, з жонкай Хрысцінай Пракопаўнай, н. у 1901, і трое дзяцей: Міхаіл, н. у 1924, Ніна, н. у 1928, Марыя, н. у 1942.

Сілібовічы, Ульяна Піліпаўна, яе двое дачок: Еўдакія і Марыя.

Сучко Варвара Іванаўна, н. у 1926, яе дачка Ева Яфімаўна, н. у 1929, і пляменнік Андрэй.

Сяргейчыкі, Кандрат Дзмітрыевіч, н. у 1892, яго жонка Ганна Трафімаўна, н. у 1896, іх пяцёра дзяцей: Ганна, н. у 1931, Агаф'я, н. у 1936, Фёкла, н. у 1933, Павел, н. у 1942, Рыгор, н. у 1918, з жонкай Вольгай Сяргееўнай, н. у 1918.

Трафімчук Ніна, н. у 1936.

Чарнавокая Ефрасіння Рыгораўна, н. у 1912.

Чарнавокая Лізавета, н. у 1921.

Чарнавокі Герасім Міхайлавіч, н. у 1879.

Чарнавокі Пётр Дзмітрыевіч, н. у 1898.

Чарнавокі Сямён Паўлавіч, н. у 1900.

Чарнавокія, Наталля Іванаўна, н. у 1896, яе шасцёра дзяцей: (Кірылавічы) Вольга, н. у 1920, з сынам Мішам, н. у 1942, Любоў, н. у 1922, Мікалай, н. у 1926, Уладзімір, н. у 1927, Марыя, н. у 1928, Алена, н. у 1932.

Чарнавокія (Кузьмічы), Фядора, н. у 1932, Арсень, н. у 1935, Міхаіл, н. у 1938.

Чарнавокія, Харціна Якімаўна, н. у 1885, яе маці — Ганна і двое дзяцей (Сцяпанавічы): Ганна, н. у 1911, і Аляксандра, н. у 1918.

Баўкуновіч Фёдар Пятровіч, н. у 1918.

Баўкуновічы, Іван, н. у 1870, яго жонка Варвара, н. у 1872.

Буські, Кацярына, н. у 1912, яе двое дзяцей (Мікалаевічы): Настасся, н. у 1936, Мікалай, н. у 1943.

Коваль Барыс Сямёнавіч, н. у 1899.

Усовіч Канстанцін Антонавіч, н. у 1915.

Філіповіч Іван Цімафеевіч, н. у 1890.

Хомка Захар Сцяпанавіч, н. у 1913.